Katinski masakr iz 1940. godine simbol je sistematskog uništenja intelektualne elite jednog naroda s ciljem dugoročne kontrole društva. Likvidacijom poljskih oficira, profesora, lekara, inženjera, sudija i advokata, sovjetski režim nije uklanjao vojnu pretnju, već potencijalnu buduću elitu otpora - ljude sposobne da artikulišu istinu, pamte zločin i organizuju društvo nakon njega. Taj obrazac, iako u različitim oblicima i intenzitetima, ponavljao se kroz čitavu modernu istoriju.