U SRCU poljske istorijske književnosti ("Pan Tadeuš", "Osveta") nalazi se bezvremena, gotovo arhetipska slovenska naracija – dva plemićka klana zarobljena u zajedničkom prostoru nesebično i neumoljivo se uništavaju zbog dugogodišnjih svađa, ambicija i graničnih sporova, dok se čitava "bezbednosna arhitektura" oko njih ruši.